ΟΔΗΓΕΙΤΕ

ΤΡΕΞΕ, ΤΡΕΞΕ ΜΙΚΡΟΥΛΗ…

Γίνε άντρας μικρούλη…Σε πολλούς το ευφυές δίστιχο θα θυμίσει μια παλιά διαφήμιση γνωστής γαλακτοβιομηχανίας που παρακινούσε τους μπόμπιρες να πίνουν γάλα, και μάλιστα της συγκεκριμένης εταιρείας ώστε να γίνουν, μια μέρα, γεροί και δυνατοί άντρες. Ωστόσο είναι αρκετά επίκαιρο και, ίσως, σημαία των απανταχού οδηγών αυτοκινήτων, ιδιαιτέρως δε των Ελλήνων οδηγών.
Αν επιχειρήσει κανείς μια αναδρομή στο παρελθόν, θα διαπιστώσει πως η κατασκευή του πρώτου αυτοκινήτου προέκυψε από την ανάγκη αντικατάστασης των συμπαθέστατων τετράποδων με οχήματα που θα μπορούσαν να καλύψουν πολλά χιλιόμετρα σε λιγότερο χρόνο. Και, πράγματι, ήταν μια πρωτοποριακή εφεύρεση που εκμηδένισε αποστάσεις και έφερε σε επαφή ανθρώπους. Έκτοτε, με το πέρασμα του χρόνου, η αγορά πρόσφερε όλο και περισσότερες ανέσεις με δόσεις που άσπριζαν τα μαλλιά της κεφαλής του κάθε ταπεινού αγοραστή για να τις εξοφλήσει. Το αυτοκίνητο έγινε απολύτως απαραίτητο και, έπειτα, τελείως αυτονόητο. Δεν κάλυπτε, απλώς τις ανάγκες μετακίνησης. Έγινε σύμβολο. Έπαψε να είναι ένα απλό μέσο μεταφοράς κι έγινε, πια, μέσο επίδειξης.
Η αλήθεια είναι η κατοχή ενός αυτοκινήτου δε σχετίζεται τόσο με την οικονομική άνεση του εκάστοτε μελλοντικού αγοραστή αλλά, κυρίως με την ξιπασιά που τον χαρακτηρίζει σαν άνθρωπο. Είναι γεγονός ότι ένας ευκατάστατος έως πλούσιος άνθρωπος έχει, σαφώς, περισσότερες δυνατότητες να αγοράσει ένα ακριβό αυτοκίνητο. Πόσοι είναι, όμως, εκείνοι που, προκειμένου να αποκτήσουν κάτι αντίστοιχο, δε διστάζουν να χρεωθούν «ως το λαιμό» για να το πετύχουν; Και ποιο είναι, τελικά, το ζητούμενο; Η ταχύτητα ή η ασφάλεια;
Παλιότερα, η απόκτηση διπλώματος αυτοκινήτου ήταν μια διαδικασία που αφορούσε ελάχιστους. Σήμερα, ελάχιστοι είναι εκείνοι που δεν οδηγούν. Σαφώς, οι ρυθμοί της ζωής και η πληθώρα υποχρεώσεων καθιστά κάτι τέτοιο αναγκαίο. Αναγκαίο είναι, όμως και να φτάσει ο καθένας στον προορισμό του, με τα δύο χέρια, τα δύο του πόδια και το κεφάλι του στη θέση του. Είναι, όμως πολλοί εκείνοι που δε φτάνουν ποτέ…Και οι θεωρίες του τύπου «αν έχει έρθει η ώρα σου» ή «ήταν η κακιά στιγμή» ταιριάζουν περισσότερο σε προπολεμικές εποχές που η γνώση και η μόρφωση ήταν πολυτέλεια…
Οι στατιστικές και οι μελέτες που βγαίνουν στη δημοσιότητα κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα και Δεκαπενταύγουστο, λίγο πριν από κάθε «ηρωϊκή» έξοδο, αποδεικνύουν πως η χώρα μας διαθέτει μια αδιαμφισβήτητη πρωτιά στα τροχαία ατυχήματα. Η είδηση δεν προκαλεί έκπληξη. Μια φρίκη που κρατά ελάχιστα κάνει την εμφάνισή της. Η φρίκη, ή μάλλον η θλίψη και ο οίκτος που νιώθουμε όταν κάτι δεν μας αφορά προσωπικά. Λες και δε μπορεί να μας συμβεί ποτέ..
Η ταχύτητα, η αυτοπεποίθηση και η άγνοια οδηγεί σε τραγικούς απολογισμούς, σε μια «γενοκτονία», όπως πολύ εύστοχα χαρακτήρισε αυτήν την κατάσταση, παλιός οδηγός σε αγώνες ταχύτητας που δίνει, σήμερα, έναν άλλο «αγώνα» για μια καλύτερη οδηγική συμπεριφορά. Οι στατιστικές αναφέρουν ως πρώτη αιτία θανάτου για τις ηλικίες 18-44 τα τροχαία ατυχήματα. Ηλικίες πλέον αναπαραγωγικές αλλά και τέτοιες στις οποίες ο θάνατος δεν αντιμετωπίζεται ως φυσικό γεγονός. Δεν πρόκειται για γηρατειά ούτε για κάποια επάρατη νόσο την οποία δεν έχεις τη δυνατότητα να «σταματήσεις». Πρόκειται για μια συνειδητή επιλογή να βλάψεις τον εαυτό σου και, αν τα φέρει έτσι η ζωή και κάποιον τρίτο, ο οποίος (τι θράσος!)οδηγούσε, απλώς για να φτάσει στον προορισμό του. Όχι για να δείξει πώς αντιδρά το αυτοκίνητο όταν έχει «τσίτα» το γκάζι. Ούτε για να αποδείξει πως έχει τον έλεγχο ακόμα και μεθυσμένος. Ούτε για να εντυπωσιάσει το γυναικείο πληθυσμό με τους ελιγμούς και τις αψυχολόγητες προσπεράσεις.
Η έρευνα δεν έχει αποδείξει πως τα θανατηφόρα ατυχήματα σχετίζονται με άπειρους και νέους οδηγούς, οι οποίοι αντιμετωπίζονται με περισσή αυθάδεια από τους υπόλοιπους παλιούς και έμπειρους στο τιμόνι. Τα δακρύβρεχτα και μελό μηνύματα δε συγκινούν. Τα πρόστιμα που ανεβαίνουν δεν αποτρέπουν τους ασυνείδητους οδηγούς. Τους κάνουν, απλώς, να πιστεύουν πως θα πρέπει να σκεφτούν τα χρήματα και όχι την ανθρώπινη ζωή για να φερθούν σωστά στο δρόμο…
«Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία..»Δε χρειάζεται να αφήνουμε κι εμείς τα δικά μας, κόκκινα αποτυπώματα στην άσφαλτο.