ΕΠΑΡΧΙΑ ΚΑΙ…ΧΑΡΑ

Θέλω πολύ να επιβεβαιώσω τον τίτλο, αλλά πραγματικά δε ξέρω αν μπορώ…επαρχία δε σημαίνει απαραίτητα ύπαιθρος. Με πουλιά να κελαηδούν, μικρά και τρισχαριτωμένα ζωάκια να τρέχουν ανέμελα στα δάση και καλύβες σε ξέφωτα…Λυπάμαι, αλλά αυτό είναι το «Μικρό σπίτι στο λιβάδι».
Με δεδομένο, ότι κατοικώ σε επαρχία και παρά το γεγονός ότι δεν ανήκω στην κατηγορία εκείνων που έχουν στόχο τη ζωή σε μεγαλούπολη δυσκολεύομαι να τη συνηθίσω και κυρίως να την αποδεχτώ..
Και να μερικοί από τους λόγους που με εμποδίζουν…Η ζωή σε μια μικρή πόλη φαντάζει ιδανική για να κάνεις οικογένεια. Είναι όμως; Ιδού το ερώτημα. Γιατί ναι μεν, τα πάντα βρίσκονται σε αποστάσεις κοντινές οπότε δεν είναι ανάγκη να τρως τη μέρα σου στους δρόμους για να μαζέψεις τους καρπούς του έρωτά σου. Αναρωτήθηκες όμως ποτέ, αν το παιδί σου θέλει να έχει δάσκαλο τον ξάδερφο της κουμπάρας του θείου σου ο οποίος είναι πολύ καλός άνθρωπος και «μην ανησυχείς, θα σε έχει από κοντά»; Και μη μου πεις πως δεν έρχονται στιγμές που δε θέλεις να δεις απολύτως κανέναν. Και τυχαίνει να έχεις δουλειά στην αγορά. Σε μια βόλτα στην πόλη πετυχαίνεις συμμαθητές σου από το νηπιαγωγείο τους οποίους είχες διαγράψει από τη μνήμη σου και οι οποίοι ωστόσο «καίγονται» να μάθουν τα νέα σου. Που αν αρχίσεις να τους τα λες δε θα ‘χεις σταματημό(τελευταία φορά που τους είδες το μόνο που μπορούσατε να πείτε ήταν «Λόλα, να ένα μήλο» όχι τα νέα σας)! Επίσης, μάστιγα στις μικρές κοινωνίες απανταχού της γης είναι η ψωροπερηφάνια και ο νεοπλουτισμός. Το αστείο είναι ότι αυτή η επίμονη προσπάθεια διάκρισης γίνεται με κάθε δυνατό τρόπο. Από το ολοκαίνουριο και πανάκριβο αυτοκίνητο που ξόδεψες ένα κάρο λεφτά να το αγοράσεις, πρακτικό δε το λες σε καμία περίπτωση( ένα θηριάκι είναι, να το παρκάρεις σχεδόν απίθανο) αλλά τι σημασία έχει; Φτάνει που το κυκλοφορείς και πιο συγκεκριμένα που σε βλέπουν να το κυκλοφορείς. Μέχρι το καινούριο σου αμόρε, που είναι πολύ ωραίος τύπος, καλό παιδί και φυσικά, έχει και λεφτά. Δεν είναι κανένας τυχαίος( άσχετα αν κάνει τη δουλειά του μπαμπά-το νούμερο του τραπεζικού λογαριασμού είναι που μετρά), είναι κορυφαίος στον τομέα του. Μια κατάσταση που μου θυμίζει έντονα μια λαϊκή, σοφή παροιμία… «Πρώτος στο χωριό, τελευταίος στην πόλη…»
Ένα κεφάλαιο από μόνο του αποτελεί το σύνηθες φαινόμενο του κοινωνικού σχολιασμού που αν λείψει είναι σα να τρως σκέτο ψωμί, χωρίς λίγο τυράκι. Έτσι για να νοστιμίσει…Η ζωή σου στην επαρχία, λοιπόν είναι δύσκολο να αποτελεί προσωπική υπόθεση. Αν βήξεις, απλά, σε λίγο το έχει μάθει η μισή πόλη(η άλλη μισή θα έχει ενημερωθεί πριν αλλάξει η μέρα, στο υπογράφω). Δε μιλάμε για πιο ακραία περιστατικά, να τολμήσεις π.χ να βγεις για έναν καφέ με έναν φίλο, μόλις χώρισες! Εκεί τα σενάρια επιστημονικής φαντασίας δίνουν και παίρνουν. Ξεκινούν από υποθέσεις του τύπου «λες να είναι μαζί;» μέχρι μετά Χριστόν προφήτες « εγώ το είχα καταλάβει ότι κάτι υπήρχε μεταξύ τους, μη κοιτάς που δε μίλαγα». Μια κίνησή σου μπορεί να δώσει τροφή για σχολιασμό για καιρό, ανάλογα με τη βαρύτητα του «αδικήματος», μέχρι να προκύψει κάτι άλλο, πιο πιπεράτο, που εμπλέκει περισσότερα άτομα και το οποίο, όπως και να ‘χει είναι σαφώς πιο ενδιαφέρον, μέχρι το επόμενο and so the story goes…



Κάτι άλλο, που σε κουράζει, πιστεύω είναι η επανάληψη. Η οποία είναι βέβαια «μήτηρ μαθήσεως» αλλά αυτό ισχύει στο διάβασμα. Στη ζωή τι να μάθεις πια, το οποίο δεν έχεις μάθει μέχρι τώρα; Αν επιλέξεις να φας ένα μεσημέρι με τους φίλους σου σε κάποια ταβέρνα είναι πολύ πιθανό να πετύχεις εκεί μια άλλη παρέα που είχε την ίδια ακριβώς φαεινή ιδέα με εσένα. Και αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην κακό. Όταν όμως, μετά το ωραιότατο τσιμπούσι επιλέξεις να πιεις το καφεδάκι σου, έτσι για να γίνει ευκολότερα η χώνεψη και συναντήσεις τα ίδια ακριβώς άτομα, δε σε πιάνει ένας τρόμος; Δε νιώθεις σα να βγήκατε όλοι μαζί και από κει που ήσασταν 6 άτομα ξαφνικά μπορείς να «κατεβάσεις» κανονική ομάδα ποδοσφαίρου μαζί με αναπληρωματικούς; Εντάξει γελάς, έχει την πλάκα του δε λέω, αλλά εμένα με τρομάζει λιγάκι. Και δεν τρομάζω εύκολα, πρέπει να πω. Ή αποφασίζεις να πας να πιεις ένα ποτάκι, σαν άνθρωπος που είσαι. Οι επιλογές σου είναι πολύ συγκεκριμένες, μπορούν να γίνουν και εντελώς συγκεκριμένες. Πηγαίνεις, ως συνήθως στο μαγαζί που συχνάζεις και νιώθεις άνετα. Θέλεις να πιεις μια μπύρα, να πεις δυο κουβέντες με τους φίλους και τίποτα άλλο πέρα από αυτό. Έλα όμως που σα μανιτάρια ξεφυτρώνουν φίλοι και γνωστοί και ανταλλάσσεις και μ’ αυτούς τα νέα σου. Και άντε να τα πεις λιγάκι. Αν λόγω έλλειψης τακτ, παρέας ή λόγω άνεσης καθίσουν στο τραπέζι σου με την ατάκα έτοιμη «δεν ενοχλώ ε;» τι μπορείς να πεις εσύ που αγενής δεν είσαι; Υπομένεις και χαμογελάς, χαμογελάς και υπομένεις. Η βραδιά θα τελειώσει κάποια στιγμή.
Αυτό που μπορεί να με βγάλει απ’ τα ρούχα μου είναι οι δημόσιες σχέσεις. Αυτό, που μοιράζεις φιλιά δεξιά και αριστερά και μιλάς, πολύ με κάθε καρυδιάς καρύδι, μπορεί να με οδηγήσει απευθείας στην τρέλα. Και στην περίπτωση που έτσι σε γέννησε η μάνα σου, κοινωνικό πλάσμα, σε νιώθω. Αν όμως γίνεται ψεύτικα και επιδεικτικά γιατί ποτέ δε ξέρεις, μπορεί ο συνομιλητής σου που παρεμπιπτόντως δε χωνεύεις καθόλου αύριο, μεθαύριο να γίνει πελάτης σου, χτυπάει άσχημα. Οπότε πρέπει να τα ‘χεις καλά μαζί του και με όλους αν γίνεται. Το οποίο είναι ανθρωπίνως αδύνατο, να αρέσεις ή να σ’ αρέσουν όλοι. Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν επικροτώ τον σνομπισμό αλλά πώς να το κάνουμε, ώριμος άνθρωπος και έξυπνος είσαι γιατί να παίζεις θέατρο σκιών; Εσύ με την αξία σου και όχι με ξένες πλάτες όπως θα έλεγε κι ο Στελλάρας, μπορείς να γίνεις συμπαθής.
Και τώρα που είπα «ξένες πλάτες» θυμήθηκα και το άλλο το φαινόμενο που συναντάς πιο συχνά κι απ’ τον κολλητό σου. Το «μέσον», ή «δόντι» ή «βύσμα», όπως κι αν το πω νομίζω με καταλαβαίνεις και η αλόγιστη χρήση του. Σήμερα, που τα πράγματα είναι δύσκολα, κυρίως σε επίπεδο επαγγελματικής αποκατάστασης, το να χρησιμοποιείς μια καλή γνωριμία για να βρεις κι εσύ μια «θέση στον ήλιο» είναι αυτονόητο. Το να βλέπεις όμως ανθρώπους που αν δεν είχαν αυτό το πολυπόθητο «κονέ» το πολύ-πολύ να βαρούσαν με εκπληκτικές επιδόσεις μύγες τον Αύγουστο(που είναι και πιο παχιές) να βολεύονται σε θέσεις αξιώσεων κι ας μην έχουν ιδέα τι να τις κάνουν, κάπως σου φαίνεται. Σε μια μικρή πόλη, λοιπόν βλέπεις πολλά τέτοια, τραγικά, κατά την ταπεινή μου άποψη και στην καλύτερη περίπτωση γελάς…Εννοείται ότι προεκλογικά οι υποσχέσεις αυξάνονται και πληθύνονται, το ίδιο και οι ελπίδες που πολύ συχνά αποδεικνύονται φρούδες. Και πάντα υπάρχει και κάποιος άλλος που θα υποσχεθεί. Θα τηρήσει όμως;
Κλείνοντας αυτή την αρκετά γλαφυρή περιγραφή της ζωής στην περιφέρεια, αισθάνομαι την ανάγκη να διευκρινίσω κάποια πράγματα: τα πλεονεκτήματα είναι εξίσου πολλά(πείθω;)αλλά πάνω απ’ όλα απαραίτητη προϋπόθεση είναι η καλή διάθεση και το χιούμορ. Και πρέπει να πω(κρίση ειλικρίνειας που πιστεύω βαθιά ότι θα εκτιμηθεί από τους αναγνώστες), ότι δεν είναι λίγες οι φορές που έπεσα και εγώ θύμα αυτής της κατάστασης. Διαφωνώ όμως κάθετα με την αντίληψη του «τώρα που μπήκες στο χορό, θα χορέψεις». Μπορείς, κάλλιστα να συνειδητοποιήσεις ότι ο συγκεκριμένος «χορός» δεν είναι της αρεσκείας σου και απλά να βλέπεις τους άλλους να χορεύουν! Και πίστεψε με είναι πολύ πιο διασκεδαστικό!!!