ΦΙΛΑΘΛΟΣ; ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕΤΕ ΛΙΓΟ;
Φίλαθλος: αυτός που αγαπά τον αθλητισμό και συμβαδίζει με τις αρχές του.
Δε τα λέω εγώ. Ο κύριος Μπαμπινιώτης δίνει τον ορισμό. Εγώ θέτω, απλώς, ένα ερώτημα. Μήπως θα έπρεπε να ξαναγραφτούν λεξικά στα οποία θα περιλαμβάνονται λέξεις που χρησιμοποιούμε, πια, στην καθημερινότητά μας και από τα οποία, βέβαια, θα αφαιρεθούν λέξεις «νεκρές»; Εκτός αν διατηρηθούν κάποιες, όπως για παράδειγμα η λέξη φίλαθλος ως ένα είδος αρχείου και όταν τις διαβάζει κανείς να αναπολεί τις ωραίες εκείνες εποχές που φίλαθλοι γέμιζαν τα γήπεδα, σφυρίζοντας χαρούμενα τον ύμνο της ομάδας τους μετά από νίκη ή βρίζοντας διακριτικά μετά από μία ακόμη άδικη ήττα.
Ο αθλητισμός, λένε, ενώνει τους λαούς, ενισχύει την άμιλλα, αυξάνει την αγωνιστικότητα. Πόσο ωραία ακούγονται όλα αυτά. Και είναι γνωστό σε όλους ότι αυτά τα αποφθέγματα «γεννήθηκαν» στην Ελλάδα, από Έλληνες φιλοσόφους με μηνύματα, όμως, πανανθρώπινα. Και ενώ ταξίδεψαν σε ολόκληρο τον κόσμο, προφανώς δεν επέστρεψαν στη γενέτειρά τους. Ή όταν ειπώθηκαν για πρώτη φορά το ποδόσφαιρο δεν είχε ακόμη ανακαλυφθεί…
Είναι δεδομένο, λοιπόν, ότι το ποδόσφαιρο αποτελεί το δημοφιλέστερο άθλημα παγκοσμίως. Αριθμεί, συνεπώς, δισεκατομμύρια «φιλάθλων». Η δημοτικότητά του συνεπάγεται άφθονο κεφάλαιο, ηχηρή διαφήμιση και αστέρες που ξεκινούν την καριέρα τους, πιθανότατα, από μία φτωχογειτονιά όπου μαθαίνουν τη «μπάλα» της αλάνας και καταλήγουν με διόλου ευκαταφρόνητα ποσά στην τσέπη διαφημίζοντας ανδρικά εσώρουχα ή ξυραφάκια… Ο κόσμος που παρακολουθεί, λοιπόν, γνωρίζει πολύ καλά το «παιχνίδι» που γίνεται με το δικό του πολύτιμο «παραδάκι» και αντί να διασκεδάσει την κατάσταση φανατίζεται, ξεσπά και ασκεί βία για να βρει το δίκιο του.
Ο φυσιολογικός φίλαθλος αρέσκεται να παρακολουθεί την πορεία της ομάδας του, να πηγαίνει στο γήπεδο για να τη στηρίξει, να καβγαδίζει με φιλάθλους αντίπαλων ομάδων μετά από ένα ντέρμπι και να μαθαίνει την πορεία των μεταγραφών. Αλλά μέχρι εκεί. Διότι γνωρίζει πολύ καλά πως το πραγματικό παιχνίδι παίζεται κάπου αλλού και εκεί δεν έχει καμία απολύτως δικαιοδοσία. Μπορεί να ονειρεύεται ένα καλύτερο αύριο και να πιστεύει, πραγματικά, ότι τα πράγματα θα αλλάξουν αλλά αυτό είναι αναφαίρετο δικαίωμά του.
Ο απαράδεκτος «φίλαθλος» είναι, καταρχάς, αυτός που αυτοαποκαλείται οπαδός και νιώθει προσβεβλημένος με τον χαρακτηρισμό «φίλαθλος», καθώς θεωρεί πως με έναν τρόπο υποβαθμίζεται ο ανδρισμός του. Είναι εκείνος που υποτιμά την ποιότητα και πορεία των υπόλοιπων ομάδων και που αντιμετωπίζει με αλαζονεία ό,τι δε φέρει τα διακριτικά της δικής του ομάδας. Αυτός που θα πάει στο γήπεδο τύφλα στο μεθύσι, για να βγάλει ό,τι απωθημένο κρύβει μέσα του. Θα είναι πάντοτε έτοιμος για ξύλο, εντός ή εκτός γηπέδου –άλλη μια καλή ευκαιρία να αναδείξει την ανωτερότητα της «φυλής» του και, φυσικά, δε θα διστάσει να κάνει κακό σε οποιονδήποτε τον αμφισβητήσει. Και με τη λέξη «κακό» αναφέρομαι ξεκάθαρα σε εγκληματικές ενέργειες.
Είναι πολλοί εκείνοι που νομίζουν ότι στον αθλητισμό δε χωρούν ευγένειες και ήθη γιατί το συναίσθημα επικρατεί της λογικής. Όταν η αδρεναλίνη «χτυπάει κόκκινο»ο έλεγχος χάνεται αυτόματα. Και το ποδόσφαιρο προσφέρει έντονες συγκινήσεις –από τρελή χαρά και πώρωση μέχρι πρωτόγονο θυμό.. Ας μη ξεχνάμε, ωστόσο, ότι παίζεται από ανθρώπους που διαθέτουν ένστικτο αλλά και λογική και απευθύνεται σε ανθρώπους…
Και αν κάποιοι πιστεύουν ότι όσα ανέφερα αποτελούν ελάχιστες εξαιρέσεις, ας ξεφυλλίσουν μία τυχαία εφημερίδα. Τότε, ίσως συνειδητοποιήσουν ότι σ’ αυτήν την απέραντη «ζούγκλα» ο φίλαθλος είναι πια είδος υπό εξαφάνιση…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου