Καταλήψεις...ένα ισχυρό όπλο στα χέρια των μαθητών ή μια ευκαιρία να ξεφύγουμε από τη θλιβερή αγχωτική πραγματικότητα και να παίξουμε τάβλι,να κοιμηθούμε στο σχολείο και ν’ ακούσουμε τραγουδάκια μπροστά απ' τη φωτιά; Ή μήπως όλα αυτά μαζί; Δεν είμαι 16 χρονών πια. Όταν ήμουν όμως βρισκόμουν ανάμεσα στους μαθητές που,πιεσμένοι από ένα νέο τότε εκπαιδευτικό σύστημα με μαθητές-ρομπότ που έπρεπε να αντεπεξέλθουν σε ένα μαραθώνιο εξετάσεων, αντιδρούσα κι εγώ στην σκληρή πραγματικότητα της εποχής κάνοντας κατάληψη. Η προσπάθεια ήταν οργανωμένη και οι καταλήψεις κράτησαν 2 ολόκληρους μήνες με καθολική σχεδόν συμμετοχή της νεολαίας. Το αποτέλεσμα δεν ωφέλησε τη δική μου "φουρνιά" που υπέστη το σοκ της αλλαγής αλλά ίσως να οδήγησε σε αλλαγές τα επόμενα χρόνια. Αυτό που ξέρω είναι ότι τότε πίστευα πραγματικά ότι έπρεπε να αντισταθώ σε όσα συνέβαιναν και ότι αν ήμουν σήμερα μαθήτρια θα το ξανάκανα...11 χρόνια μετά και οι μαθητές βρίσκονται αντιμέτωποι με μια νέα πραγματικότητα: την αδυναμία του Υπουργείου Παιδείας να τους εφοδιάσει με βιβλία με το πρόσχημα(;)της οικονομικής κρίσης. Αντί βιβλίων δόθηκαν cd πολλά από τα οποία δεν μπορούν να καν να λειτουργήσουν στους υπολογιστές των παιδιών... Η κατάσταση αυτή έχει δημιουργήσει μια αναταραχή με αποτέλεσμα την αδυναμία παράδοσης και ένα ιδιαιτέρως χαλαρό κλίμα στο ήδη απαξιωμένο από τους νέους πια δημόσιο σχολείο. Δεν ξέρω πόσοι από τους μαθητές οι οποίοι συμμετέχουν έχουν συνειδητοποιήσει γιατί το κάνουν. Ακούω συχνά πάντως «γιατί μήπως θα γίνει τίποτα, αν κάνουμε κατάληψη.;». Και ομολογώ ότι δεν έχω απαντήσεις. Αυτό που ξέρω πάντως είναι πως η σιωπή και η απάθεια δεν δίνει λύσεις..