Χριστούγεννα

Όλοι περιμένουμε κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα και αυτό δεν αλλάζει.Αυτό που μας κάνει να αδημονούμε για τον ερχομό τους είναι που αλλάζει.Παλιά, όταν ήμασταν πιτσιρίκια, περιμέναμε δώρα,τραγουδούσαμε τα κάλαντα,στολίζαμε το δέντρο και πιστεύαμε στον Άγιο Βασίλη.Αυτό μας έκανε να μετράμε ανάποδα τις μέρες που απομένουν για να γιορτάσουμε.Λίγο αργότερα, στην ταραγμένη περίοδο της εφηβείας, παίρναμε μια βαθιά ανάσα από τις σχολικές υποχρεώσεις και καίγαμε το πελεκούδι ως ένδειξη αντίδρασης στα πρέπει και τα μη.Τα φοιτητικά χρόνια αποτελούσαν μια παρατεταμένη περίοδο διακοπών και, κατά συνέπεια, δεν άλλαζε κάτι κατά τη διάρκεια των γιορτών.Ίσως, ήταν μια καλή ευκαιρία να βρεθούμε όλοι οι φίλοι από κάθε γωνιά της χώρας όπου σπουδάζαμε και να το ρίξουμε έξω, αυτή τη φορά στην κοινή μας βάση,την πόλη μας!!Όταν η δουλειά μπήκε στις ζωές μας, με την κούραση και την καθημερινότητά της να μας κλέβει πολύτιμο ελεύθερο χρόνο, οι γιορτές έγιναν διακοπές.Διάθεση και κέφι υπάρχει αλλά τα επίπεδα και οι αντοχές είναι εμφανώς μειωμένα.Οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από τη δουλειά,τις χρηματικές απολαβές του καθενός και τους επικείμενους γάμους ή τις εγκυμοσύνες!Ίσως, γι' αυτό να μοιάζουν λιγότερο ελκυστικά τα Χριστούγεννα. Δεν έχω περάσει στο επόμενο στάδιο όποτε δεν ξέρω πως θα βλέπω τη συγκεκριμένη περίοδο σε μια δεκαετία από τώρα. Αυτό που υποθέτω είναι πως ίσως, μεγαλώνοντας να συνειδητοποιήσω το θρησκευτικό κομμάτι αυτής της γιορτής γιατί, ανεξάρτητα από το αν κάποιος πιστεύει ή όχι, πρόκειται για τη γέννηση του Χριστού. Αυτό είναι που γιορτάζουμε.Καλή χρονιά σε όλους

Το χαμόγελο του παιδιού

http://www.hamogelo.gr/

από τον Χρήστο Μήτση
Ο ΠΡΟΜΗΘΕΪΚΟΣ ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΦΡΑΝΚΕΝΣΤΑΙΝ, ΤΟ ΣΤΙΛΑΤΟ ΝΟΥΑΡ, ΤΟ ΠΙΟ ΑΚΡΑΙΟ ΜΕΛΟΔΡΑΜΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΗ ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ. ΣΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΗ ΤΟΥ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ, Ο ΑΛΜΟΔΟΒΑΡ ΤΟΛΜΑ ΝΑ ΣΠΡΩΞΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΣΚΟΤΕΙΝΑ, ΜΑ ΤΟΣΟ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΑ ΔΡΑΜΑΤΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΤΗΣ ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑΣ ΤΟΥ.

Ασκητική/Καζαντζάκης

Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, λυτρώθηκα από το νου κι από την καρδιά, ανέβηκα πιο πάνω, είμαι λεύτερος.
Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύομαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι.
Δεν πολεμούμε τα σκοτεινά μας πάθη με νηφάλια, αναιμικιά, ουδέτερη, πάνω από τα πάθη αρετή. Παρά με άλλα σφοδρότερα πάθη.
Ένα καράβι είναι το σώμα μας και πλέει απάνω σε βαθιογάλαζα νερά. Ποιος είναι ο σκοπός μας; Να ναυαγήσουμε!
Έχεις ευθύνη. Δεν κυβερνάς πια μονάχα τη μικρή ασήμαντη ύπαρξή σου. Είσαι μια ζαριά όπου για μια στιγμή παίζεται η μοίρα του σογιού σου.
Ζούμε μόνοι, πεθαίνουμε μόνοι, το ενδιάμεσο φωτεινό σημείο το λέμε ζωή.
Η ανώτατη αρετή δεν είναι νά' σαι ελεύτερος, παρά να μάχεσαι για ελευτερία.
Η καρδιά σμίγει ό,τι ο νους χωρίζει, ξεπερνάει την παλαίστρα της ανάγκης και μετουσιώνει το πάλεμα σε αγάπη.
Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: "Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;" Πολέμα!
Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.
Να πεθαίνεις κάθε μέρα. Να γεννιέσαι κάθε μέρα. Ν' αρνιέσαι ό,τι έχεις κάθε μέρα.
Να 'σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση.
Νίκησε το στερνό, τον πιο μεγάλο πειρασμό, την ελπίδα. Τούτο είναι το τρίτο χρέος.
Πειθαρχία, να η ανώτατη αρετή.
Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα του ανθρώπου! Να σπας τα σύνορα! Ν'αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου. Να πεθαίνεις και να λες: Θάνατος δεν υπάρχει!
Σα να 'ναι όλη η ζωή ετούτη τ' ορατό αιώνιο κυνήγι ενός αόρατου Γαμπρού, που κυνηγάει από κορμί σε κορμί την αιωνιότητα, την αδάμαστη Νύφη.
Τι θα πει ευτυχία; Να ζεις όλες τις δυστυχίες.
Τι θα πει φως; Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια.

http://www.youtube.com/watch?v=KlPwPTEme5k&feature=fvwrel

Άραγε, τι θα γίνω όταν μεγαλώσω;

Πάντοτε ήταν δύσκολη η διαδικασία της επιλογής επαγγέλματος. Σε παλιότερες εποχές δεν ήταν ακριβώς επιλογή των παιδιών, αλλά μάλλον αυτό που οι γονείς είτε άμεσα είτε εμμέσως πλην σαφώς «επέβαλαν» στα παιδιά τους. Η συνέχιση του επαγγέλματος των γονιών ήταν η φυσιολογική πορεία ενός νέου. Σαφώς, υπήρχαν και οι εξαιρέσεις : γονείς που ταλαιπωρούνταν με τη δουλειά που επέλεξαν απέτρεπαν τα παιδιά τους από αυτήν και ονειρεύονταν για εκείνα μια καλύτερη τύχη. Όλη αυτή η διαδικασία ωφέλησε κάποιους, τους έκανε ευτυχείς, ενώ κάποιους τους οδήγησε σε μονοπάτια που πολύ λίγο ανταποκρίνονταν σ’ αυτό για το οποίο ήταν φτιαγμένοι.
Σήμερα, με δεδομένες τις δυσκολίες στην εύρεση εργασίας, το πρόβλημα της σωστής επιλογής παρουσιάζεται για ακόμη μια φορά στο προσκήνιο. Όχι μόνο στις έρευνες και στα ρεπορτάζ της τηλεόρασης με την καραμέλα της ανεργίας να πιπιλίζεται από τους δημοσιογράφους, αλλά κυρίως στη σκέψη των παιδιών που καλούνται να αποφασίσουν σε μικρή ηλικία και δίχως εμπειρία ποιο θα είναι το μέλλον τους. Η αγωνία των μαθητών εστιάζεται κυρίως στην επαγγελματική τους αποκατάσταση. «Κι αν σπουδάσω, θα βρω δουλειά;». Το αν αυτή η δουλειά που εύχονται να βρουν θα τους αρέσει, είναι πραγματική πολυτέλεια. Η επιβίωση είναι σαφώς ο πρώτος στόχος, αλλά και η έφεση ή η επιμονή με σκληρή δουλειά δεν είναι εξίσου σημαντικά κριτήρια;
Παιδιά με σπάνιο ταλέντο που φαίνονται από ιδιαίτερα μικρή ηλικία αναγκάζονται να παραμερίσουν τις ικανότητές τους γιατί δυστυχώς δε θα τους αποφέρουν τα προς το ζην. Υπάρχουν, ωστόσο, κι εκείνα τα παιδιά που οι γονείς τους αγωνιούν για τις ικανότητές τους και μόλις δουν έστω και μια «χαραμάδα» ταλέντου, τους φουσκώνουν τα μυαλά και εκείνα, με τη στήριξη της οικογένειάς τους- τι πιο σημαντικό;- παίρνουν σβάρνα ριάλιτι και διαγωνισμούς ταλέντων για να διεκδικήσουν μια θέση στον ήλιο. Και χωρίς καμία ψυχολογική προετοιμασία για την απόρριψη που μπορεί να έρθει, βυθίζονται στη θλίψη ή κυνηγούν ακόμη πιο πεισματικά το όνειρο που ίσως να μην πραγματοποιηθεί ποτέ. Ακόμη, παιδιά με οικονομικό πρόβλημα επιλέγουν επαγγέλματα που κατά γενική ομολογία προσφέρουν μια στοιχειώδη οικονομική σταθερότητα. Λογικό. Αν όμως δεν έχουν το χαρακτήρα να ανταπεξέλθουν πώς μπορούν να γίνουν σωστοί αστυνομικοί, γιατροί, δάσκαλοι;
Το σίγουρο είναι πως όποιο επάγγελμα επιλέξει να κάνει κάποιος ή όποιο καταλήξει να ασκήσει τελικά, θα πρέπει να το αγαπήσει. Ή τουλάχιστον να προσπαθήσει να το κάνει. Η έλλειψη αγάπης ή η απουσία επιθυμίας για δουλειά είναι λογικό να οδηγήσουν σε κακούς επαγγελματίες. Κι αυτό δεν θα βλάψει μόνο αυτόν που το ασκεί , αλλά γενικότερα την κοινωνία, αφού αυτή δε θα λειτουργεί σωστά.
Αν δε μπορείς να κάνει το χόμπυ σου επάγγελμα, δεν πειράζει. Αν δεν ξέρεις τι θέλεις να κάνεις στη ζωή σου, χαλάρωσε. Ακολουθώντας το ένστικτό σου κάποια στιγμή θα το βρεις. Μέχρι τότε, ψάξε, δούλεψε και κυρίως μην απογοητεύεσαι. Όλοι είμαστε καλοί σε κάτι τελικά!
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=k9Itt02QOO0

Πιστεύω

Επειδή όλοι ισχυρίζονται ότι τα πράγματα ζορίζουν, μερικά από τα δικά μου "πιστεύω" για να μην αποπροσανατολίζομαι
Πιστεύω:
1.Στην αγάπη του ανθρώπου για τον άνθρωπο και όχι στις φαινομενικές αγκαλιές και στα κάλπικα φιλιά
2.Στη δικαιοσύνη ακόμη κι όταν δεν εφαρμόζεται
3.Στην καθημερινή προσπάθεια για μια καλύτερη μέρα(τουλάχιστον λίγο καλύτερη από την προηγούμενη)
4.Στις ουσιαστικές πράξεις και όχι στα κούφια-φουσκωμένα λόγια
5.Στην αυθεντικότητα και όχι στο "δήθεν" ωραίο και το στημένο
6.Στη δύναμη του μυαλού όταν δουλεύει προς τη σωστή κατεύθυνση
7.Στο γνήσιο γέλιο και όχι στο χαχάνισμα
8.Στην εντιμότητα και όχι στη "λαμογιά"
9.Στην ικανοποίηση μετά από κόπο και χρόνο
10.Στην καλοσύνη όταν πηγάζει από την καρδιά
11.Στην ελπίδα, ειδικά όταν όλοι πιστεύουν ότι δεν υπάρχει
12.Στη δύναμη της ψυχής όταν όλα γύρω είναι μαύρα

Καταλήψεις...ένα ισχυρό όπλο στα χέρια των μαθητών ή μια ευκαιρία να ξεφύγουμε από τη θλιβερή αγχωτική πραγματικότητα και να παίξουμε τάβλι,να κοιμηθούμε στο σχολείο και ν’ ακούσουμε τραγουδάκια μπροστά απ' τη φωτιά; Ή μήπως όλα αυτά μαζί; Δεν είμαι 16 χρονών πια. Όταν ήμουν όμως βρισκόμουν ανάμεσα στους μαθητές που,πιεσμένοι από ένα νέο τότε εκπαιδευτικό σύστημα με μαθητές-ρομπότ που έπρεπε να αντεπεξέλθουν σε ένα μαραθώνιο εξετάσεων, αντιδρούσα κι εγώ στην σκληρή πραγματικότητα της εποχής κάνοντας κατάληψη. Η προσπάθεια ήταν οργανωμένη και οι καταλήψεις κράτησαν 2 ολόκληρους μήνες με καθολική σχεδόν συμμετοχή της νεολαίας. Το αποτέλεσμα δεν ωφέλησε τη δική μου "φουρνιά" που υπέστη το σοκ της αλλαγής αλλά ίσως να οδήγησε σε αλλαγές τα επόμενα χρόνια. Αυτό που ξέρω είναι ότι τότε πίστευα πραγματικά ότι έπρεπε να αντισταθώ σε όσα συνέβαιναν και ότι αν ήμουν σήμερα μαθήτρια θα το ξανάκανα...11 χρόνια μετά και οι μαθητές βρίσκονται αντιμέτωποι με μια νέα πραγματικότητα: την αδυναμία του Υπουργείου Παιδείας να τους εφοδιάσει με βιβλία με το πρόσχημα(;)της οικονομικής κρίσης. Αντί βιβλίων δόθηκαν cd πολλά από τα οποία δεν μπορούν να καν να λειτουργήσουν στους υπολογιστές των παιδιών... Η κατάσταση αυτή έχει δημιουργήσει μια αναταραχή με αποτέλεσμα την αδυναμία παράδοσης και ένα ιδιαιτέρως χαλαρό κλίμα στο ήδη απαξιωμένο από τους νέους πια δημόσιο σχολείο. Δεν ξέρω πόσοι από τους μαθητές οι οποίοι συμμετέχουν έχουν συνειδητοποιήσει γιατί το κάνουν. Ακούω συχνά πάντως «γιατί μήπως θα γίνει τίποτα, αν κάνουμε κατάληψη.;». Και ομολογώ ότι δεν έχω απαντήσεις. Αυτό που ξέρω πάντως είναι πως η σιωπή και η απάθεια δεν δίνει λύσεις..

"Κράτα με να σε κρατώ" ή "εγώ να είμαι καλά";

Το θέμα της οικονομικής κρίσης, ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό με τις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις, έχει αφυπνίσει και τους πλέον αδιάφορους. Ο καθένας για τον προσωπικό του λόγο και αφορμώμενος από τις ατομικές επιδιώξεις του, μπήκε σε βαθιά περισυλλογή σχετικά με το μέλλον που διαγράφεται ιδιαιτέρως ζοφερό. Όσοι τραβούσαν κουπί εδώ και πολλά χρόνια είδαν ακόμη μια δύσκολη περίοδο να ξεπροβάλλει. Όχι ότι δεν τους στοιχίζει, απλώς είναι μαθημένοι στα δύσκολα. Δεν είναι η πρώτη φορά που έρχονται αντιμέτωποι με την αδικία ούτε μένουν έκπληκτοι με τις δυσκολίες επιβίωσης. Η διαφορά είναι ότι τώρα ωθούνται στα άκρα.
Όσοι αδιαφορούσαν μέχρι τώρα ή ζούσαν άνετοι και βολεμένοι έπαθαν πανικό. Διότι η κορυφή έχει ωραία θέα, αλλά η πτώση μπορεί να έχει-όπως και είχε-δυσάρεστα αποτελέσματα. Όσοι χρόνια τώρα έκαναν λόγο για την αναξιοκρατία της χώρας και με την πρώτη ευκαιρία δικαιολογούσαν τους εαυτούς τους για τη χρήση θεμιτών και αθέμιτων μέσων για την βόλεψή τους, συντηρώντας το καθεστώς που κατηγορούσαν είδαν τη σιγουριά του δημοσίου να καταρρέει και την τσέπη τους να μπάζει και ξεστόμισαν ότι τώρα υπάρχει πρόβλημα. Το πρόβλημα προϋπήρχε αλλά όσο δεν τους αφορούσε προσωπικά δεν τους απασχολούσε. Συνεπώς, ο ατομικισμός κυριαρχούσε. Ακόμη και κάποιοι που ποτέ δεν θα λειτουργούσαν ωφελιμιστικά, αναγκάστηκαν(;)να το κάνουν καθώς "με το σταυρό στο χέρι" θα τους έτρωγε η μαρμάγκα!
Για να είμαι δίκαιη θα πρέπει να τονίσω ότι τα μέτρα που εφαρμόζονται ή πρόκειται να εφαρμοστούν είναι ιδιαιτέρως σκληρά και πλήττουν όλους ανεξαιρέτως αλλά σε διαφορετικό βαθμό και με διαφορετικό κόστος. Στη μία περίπτωση πρόκειται για ζήτημα επιβίωσης ενώ στην άλλη για "εκπτώσεις" στον τρόπο ζωής, δηλαδή λιγότερα αγαθά σε σχέση με παλαιότερα.
Το κίνητρο για το συγκεκριμένο άρθρο ήταν οι σκέψεις μου σχετικά με τον χειρισμό της κατάστασης από τους ίδιους τους πολίτες. Τον τελευταίο καιρό έχουν ακουστεί πολλές φωνές για τη δύναμη του συνόλου, ότι όλοι οι Έλληνες σαν μια γροθιά θα πρέπει να αντιδράσουμε σε όσα συμβαίνουν για εμάς, χωρίς εμάς. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν είναι δυνατόν να σκεφτούμε, τώρα που τα πράγματα είναι πιο ζόρικα από ποτέ-τουλάχιστον για τις νεότερες γενιές-σαν σύνολο και όχι ο καθένας ως μονάδα. Προσωπικά διατηρώ τις αμφιβολίες μου αλλά μακάρι να διαψευσθώ.

όσο μπορείς...

σκέψου θετικά-κι αν νομίζεις ότι δεν μπορείς...ΚΑΝΕΙΣ ΛΑΘΟΣ

Αυτές τις μέρες τα παιδιά της Γ' Λυκείου δίνουν τον αγώνα τους για ...μια θέση στον ήλιο!Ο όρος "εξετάσεις" λειτουργεί αγχωτικά για τους περισσότερους και θυμίζει περίεργες στιγμές σε όσους έχουν ήδη διαβεί αυτό το μονοπάτι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν αποτελεί παρά μια ακόμη δοκιμασία-την πρώτη σημαντική που βιώνει κανείς στη ζωή του-από μια σειρά δοκιμασίες που ακολουθούν...Με καλή προετοιμασία, καθαρό μυαλό και πίστη στις δυνατότητές του μπορεί κανείς να πετύχει..Οι ατυχίες και οι κακές στιγμές μπορεί να υπάρξουν, δεν μπορούν όμως να ακυρώσουν την προσπάθεια μιας ολόκληρης χρονιάς..άλλωστε η επιτυχία για τον καθένα δε σημαίνει το ίδιο ούτε τον κάνει αυτομάτως άνθρωπο..Αρκετή υπομονή, λίγη ψυχραιμία και θετική ενέργεια για το υπόλοιπο και για καλύτερα αποτελέσματα σκεφτείτε αυτό που θα έρθει μετά!!

πολύ μεγάλο τραγούδι...

http://www.youtube.com/watch?v=c28UC3pdKEI&feature=related

σ' έχω βρει και σε χάνω

http://www.youtube.com/watch?v=zbcLr6mqIVI&feature=feedrec_grec_index

περισσότεροι άνθρωποι...περισσότερο άνθρωποι

η δωρεά οργάνων είναι η ύψιστη μορφή εθελοντικής προσφοράς και αλτρουϊσμού, καθώς και η βασικότερη προϋπόθεση για την πραγματοποίηση του ιατρικού θαύματος της Μεταμόσχευσης...
κι έπειτα από αυτόν τον επίσημο πρόλογο ας μιλήσουμε ειλικρινά...είναι τόσο άδικο και εγωϊστικό να φεύγει κανείς από τη ζωή γνωρίζοντας ότι θα μπορούσε να σώσει κάποιον και δεν το έκανε...για να μπορέσει να γίνει κανείς δωρητής πρέπει να αποκτήσει μια κάρτα που αναγράφει τα δημογραφικά στοιχεία του πολίτη και δεν είναι χρήσιμη παρά μόνο στον ίδιο και την οικογένειά του...περισσότερες πληροφορίες στην σελίδα www.eom.gr