ΚΑΙ ΚΑΝΑΜΕ
ΚΑΤΙ ΓΕΛΙΑ
Πόσες φορές
δεν έχουμε συλλάβει τον εαυτό μας να παρακολουθούμε κάποια παλιά ελληνική
ταινία, για παράδειγμα τον Χατζηχρήστο στον ασυναγώνιστο ρόλο του «Ζήκου» ή την
Καρέζη ως «Δεσποινίς Διευθυντής» και να ξεσπάμε σε γέλια. Το γέλιο έχει φοβερή
ενέργεια, συχνά ασυγκράτητη, εκτονώνει, δίνει θετική ενέργεια και παράταση βίου
και σε ακραίες περιπτώσεις γυμνάζει και τους κοιλιακούς μύες. Όλα καλά μέχρι
εδώ. Ακριβώς όμως επειδή ανήκει στις αυθόρμητες αντιδράσεις του οργανισμού μας
πόσο ευεργετικό και ωφέλιμο είναι όταν εκδηλώνεται σε λάθος στιγμή; Πόσο εύκολα
μπορεί η ιλαρή διάθεση να μετατραπεί σε γνήσια ντροπή, τέτοια που να σε κάνει
να θέλεις να εξαφανιστείς, να «ανοίξει η γη και να σε καταπιεί» που λέμε; Και
απαντώ. Πολύ εύκολα.
Ας πάρουμε ένα
παράδειγμα πολύ απλό. Βρίσκεσαι, φίλε αναγνώστη, σε ένα πολυτελές εμπορικό
κατάστημα με πολλές-πολλές σκάλες. Κατεβαίνεις μια από αυτές για να φτάσεις
στον προορισμό σου που είναι ο κάτω όροφος. Μπροστά σου προχωρά αμέριμνη μια
νεαρή κοπέλα, ντυμένη στην πένα, βαμμένη με ύφος Μέριλιν (τότε που τραγουδούσε
στον πρόεδρο ‘Happy birthday Mr.President’). Μοιραία, αγέρωχη, με λάγνο βλέμμα. Η εν λόγω
κοπέλα λοιπόν συνειδητοποιεί-κάπως αργά για κακή της τύχη- ότι τα τακούνια είναι
ικανά να σε «ανεβάσουν» στα ύψη αλλά εξίσου ικανά να σε «ρίξουν στα πατώματα»
στην κυριολεξία! Κι εσύ γίνεσαι αυτόπτης μάρτυρας στην άτυχη στιγμή, εκείνη που
το τακούνι αποχαιρετά τη σόλα και η κοπέλα στρώνεται φαρδιά πλατιά στο έδαφος
με πρόσωπο ερυθρόδερμου της φυλής των Σιου (μα τι ντροπή)! Το γεγονός σε
αιφνιδιάζει και σε τρομάζει λίγο, μήπως χτύπησε άσχημα η καημένη. Μόλις
διαπιστώσεις ότι δε συνέβη κάτι ανησυχητικό ή και λίγο πιο πριν αν είσαι
ανυπόμονος, το γέλιο έρχεται και σε πνίγει. Και τι να κάνεις; Να πνιγείς; Με
υποψία ενοχής αλλά το κάνεις.
Ένα άλλο,
εξίσου συνηθισμένο παράδειγμα. Περπατάς στο δρόμο ή αν προτιμάς πίνεις τον καφέ
σου σε ένα μαγαζί. Κόσμος πάει κι έρχεται. Κάποιοι είναι στο στυλ σου, άλλοι
όχι. Επειδή ούτε ρατσιστής είσαι, ούτε μοντέλο του Armani σέβεσαι τη διαφορετικότητα. Όταν όμως εμφανιστεί,
ξαφνικά και απροειδοποίητα, τύπος με ντύσιμο και κουπ που σε παραπέμπει άμεσα
σε αξέχαστες βιντεοταινίες των 80’ς (εκείνες με τον Σταμάτη Γαρδέλη και τον
Στάθη Ψάλτη λέω) εκτός από τη γλυκιά νοσταλγία δε σε πιάνει και μια ακατανίκητη
επιθυμία για γέλιο. Αναρωτιέσαι από μια μηχανή του χρόνου ξεπήδησε, που
συχνάζει και δεκάδες ερωτήματα κατακλύζουν τον εγκέφαλο σου. Πάντως ντροπή σου
που γελάς, ο άνθρωπος αντιπροσωπεύει μια εποχή ολόκληρη και, σε τελική ανάλυση
μαγκιά του! χοχο
Να αναφερθώ στην περίπτωση του ανέκδοτου που ποιος το
καθιέρωσε ως θεσμό πολύ θα ήθελα να ξέρω! Άνθρωποι που γνωρίζω και εκτιμώ για
το χιούμορ τους, σπανίως με έχουν κάνει να γελάσω με ανέκδοτο που έχουν πει.
Παίρνουμε το παράδειγμα μιας παρέας ανθρώπων που συζητούν και περνούν καλά.
Πάντα υπάρχει εκείνος που θα πεταχτεί και θα ρίξει την ατάκα «Ρε παιδιά πείτε
κανένα ανέκδοτο». Και επειδή σπανίως υπάρχουν εθελοντές σε κάτι τέτοια, ο ίδιος
που το πρότεινε βρίσκει την ευκαιρία να πει όσα ανέκδοτα ξέρει! Αν δεν το έχει
το χάρισμα και είναι και λίγο άνοστο και το χιούμορ επικρατεί αμηχανία. Συνήθως
το γέλιο έρχεται αργότερα και τις περισσότερες φορές είναι αυτό που λέμε
«νευρικό», σε βαθμό που να υποψιάζεται και ο ίδιος ο άνθρωπος που το αφηγήθηκε
ότι για κάποιον άλλο λόγο γελούν οι γύρω (μα τόσο πετυχημένο ήταν, δε νομίζω)..
Και γυρνάμε
λίγο ή πολύ πίσω. Στα σχολικά χρόνια. Αποκλείεται να έχετε υπάρξει μαθητές και
να μην έχετε βρεθεί ενώπιον ενός αστείου περιστατικού στη διάρκεια του
μαθήματος, τότε που πρέπει να είστε συγκεντρωμένοι και να δείχνετε τον
απαιτούμενο σεβασμό. Για παράδειγμα, όταν μπαίνει η καθηγήτρια στην αίθουσα και
έχει «ανοιχτά τα μαγαζιά της», όπως λέγαμε παλιά ή όταν ο καθηγητής που έχετε την
πρώτη ώρα έχει ένα τσουλούφι που πετά σαν κοκκόρι (πιθανότατα λόγω κακής στάσης
στον ύπνο) το γέλιο δύσκολα μπορεί να τεθεί υπό έλεγχο. Όσο πιο σοβαρό είναι το
προφίλ του «θύματος» και όσο πιο ανυποψίαστος είναι τόσο πιο αστείο είναι το
περιστατικό. Η ντροπή έρχεται όταν το καταλάβει, γιατί δε μπορεί, κάποια στιγμή
θα το δει… Εσύ όμως θα έχεις ήδη γελάσει. Και είναι σωστό; Όχι, δεν είναι!
Χοχο!
Αν πάλι
βρεθείς σε μια παρέα και κάποιος, σίγουρα όχι συγγενής του Μπαμπινιώτη αρχίζει
να μιλά και να πετά «μαργαριτάρια», μιλάω για τα τραγικά και όχι τα απλά που
όλοι κάνουμε, πώς αντιδράς; Όταν επιμένει να μιλάει για την «δικτακτορία» και
όχι την «δικτατορία» κι όταν φεύγοντας σου λέει όλο χαρά «θα τα πούμε λίγο πιο
αργότερα» δε νιώθεις τις κεραμίδες να πέφτουν στο κεφάλι σου; Αν είσαι
υποψιασμένος και ξέρεις με ποιον έχεις να κάνεις είσαι συγκρατημένος, αν όμως
δεν ξέρεις εύκολα μπορεί να σου φύγει ένα γελάκι! Και τι ψυχή έχει ένα γελάκι
μωρέ;
Τέλος, το πιο
ακραίο αλλά ταυτόχρονα και το πιο συνηθισμένο είναι το γέλιο στις κηδείες.
Είναι σίγουρα η πιο ακατάλληλη στιγμή, πρόκειται για ένα τραγικό γεγονός. Κι
όμως, θες η υπερένταση, θες η ανάγκη για εκτόνωση, η κούραση του οργανισμού
πολύ συχνά προκύπτει κάποιο γέλιο. Όταν ας πούμε βλέπεις κάτι γιαγιάδες και παππούδες
να ξεκινούν μοιρολογώντας και καταλήγουν να σχολιάζουν τις πομπές της κόρης της
γειτόνισσας ή να συγκρίνουν ποιος έχει τη μεγαλύτερη πίεση λες και θα βραβευθεί
στο τέλος δε σου έρχονται γέλια. Ή όταν επικρατεί ένα βαρύ και άσχημο κλίμα και
μια γενικότερη ησυχία και ακούγεται το κινητό γιαγιάς γύρω στα 70 με ήχο κλήσης
«Τι θα ακούσω ακόμα από σένα απορώ, τα περίμενα όλα όμως όχι και
αυτό»(πραγματικό γεγονός). Και να τα περιμένεις όλα. Όμως όχι και αυτό.
Θεωρώ ότι το
γέλιο πραγματικά σε λυτρώνει, σε γεμίζει και σου δημιουργεί ευχάριστα
συναισθήματα. Και αν είναι το μοναδικό μας όπλο για να ξεφύγουμε από την
μιζέρια, την ασχήμια και τα προβλήματα ας το απενοχοποιήσουμε! Γελάστε άφοβα
λοιπόν! Αλλά προσοχή, να είστε προετοιμασμένοι να γελάσουν και μ’ εσάς! Έτσι
είναι αυτά τα πράγματα..
ΥΓ: Μου ήρθε ένα ανέκδοτο τώρα…Καλά, καλά δεν το λέω!!
