Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

    Αξιοζήλευτοι όσοι σκέφτονται αισιόδοξα γιατί έτσι γεννήθηκαν, έτσι έμαθαν, γιατί δεν νιώθουν ότι είναι θέμα επιλογής, αλλά κάτι απολύτως φυσικό και επόμενο από τη στιγμή που ζουν και αναπνέουν.

     Νομίζω πως πάντα ζήλευα, καθότι απαισιόδοξη, όσους σκέφτονταν πάντα θετικά. Γι'  αυτούς αν ας πούμε, κάποιος δε σηκώνει το τηλέφωνο είναι προφανώς γιατί δεν το ακούει, και όχι γιατί έχει πέσει θύμα τροχαίου και το κινητό του βρίσκεται πεσμένο στην άσφαλτο, ενώ χτυπά επίμονα στους ρυθμούς του "Love me again", κάτι που κατά πάσα πιθανότητα θα σκεφτόμουν εγώ. Επίσης ο θετικός άνθρωπος θα αγνοήσει μια ξαφνική κακοκαιρία καταμεσής του καλοκαιριού και δε θα πέσει σε ήπιας μορφής κατάθλιψη βρίζοντας το κακό το ριζικό του και τον Θεό που τον μισεί. Τέλος, ο αισιόδοξος στην αφόρητα κλισέ ιστορία με το ποτήρι, θα σβήσει όσο μπορεί τη δίψα του, χωρίς να αναρωτηθεί ποιος δεν σεβάστηκε την ανάγκη του και ήπιε λίγο από το νερό του.

       Ωστόσο, με το πέρασμα του χρόνου και  εξακολουθώντας να αγωνιώ για την έμφυτη τάση μου προς το χειρότερο σενάριο, συνειδητοποίησα πολλά. Αρχικά, αυτοί οι αισιόδοξοι τελικά δεν είναι τόσο πολλοί-ίσως να συνέβαλε και η κρίση στον περιορισμό αυτής της έξαλλης ευτυχίας-πάντως τα πράγματα ηρέμησαν και δεν το λέω χαιρέκακα. Έπειτα, κατάλαβα πως οι κραυγές αισιοδοξίας από κάποιους συνήθως κρύβουν ανασφάλειες και  συναισθηματικά κενά τα οποία προσπαθούν  με λύσσα

 να καλύψουν διατυμπανίζοντας όπου σταθούν κι όπου βρεθούν πόσο υπέροχη είναι η ζωή τους και πόσο τέλεια περνούν. Σε τελική ανάλυση, δεν είναι ανάγκη να είναι όλα τέλεια, δεν είναι όλα τέλεια και δε μπορούν να είναι τέλεια για πάντα. Ακόμη, η στοιχειώδης αίσθηση του ανικανοποίητου, η ανησυχία για όσα γίνονται στον κόσμο και η απουσία επανάπαυσης είναι που κινητοποιούν, που αλλάζουν, που αφυπνίζουν. Και όλα αυτά δεν συνδυάζονται με εκρήξεις ανούσιας χαράς και τρελού ενθουσιασμού. Ο απαισιόδοξος, τουλάχιστον, είναι προετοιμασμένος για κάθε σενάριο-απλώς το χειρότερο είναι γι' αυτόν στην κορυφή της λίστας, πατά λίγο περισσότερο στη γη-άσχετα αν αυτή γίνεται εύκολα κινούμενη άμμος και, αν μη τι άλλο όταν κατακτήσει την ευτυχία νιώθει τέτοια συγκίνηση, σαν παιδί που ερωτεύεται για πρώτη φορά. Ο κόπος, η προσπάθεια και όλη αυτή η αγωνία για να παραμερίσει κάθε αρνητικό και να νιώσει πραγματική-αυθεντική χαρά και ευτυχία δίνει άλλη αξία στην κατακτημένη αισιοδοξία. Απαισιόδοξοι όλου του κόσμου, προσπαθήστε να δείτε το φως-κάπου υπάρχει στο βάθος!Όπως και να 'χει, "Συγχαρητήρια στους αισιόδοξους" που θα λέγε και η αλησμόνητη Μαφάλντα.