πειράζει?

Στην τρυφερή ηλικία των δεκαέξι ένα "φυσιολογικό" παιδί πρέπει να ξέρει τι του γίνεται, πού οδεύει, τι θα γίνει όταν μεγαλώσει..μετά από δύο χρόνια δηλαδή...Με τα ερεθίσματα του στενού οικογενειακού και φιλικού περιβάλλοντος, με τις επιδόσεις του στο σχολείο, με τα πτυχία, τις νουθεσίες των ειδικών πρέπει να έχει κάνει ένα παζλ που να εμφανίζει μια ξεκάθαρη εικόνα του μελλοντικού εαυτού του..Όχι;

   Πάντα ζήλευα τα παιδιά που ήξεραν από τότε που άρχισαν να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει γύρω τους, με τι θα ασχοληθούν στο μέλλον.Πίστευα ότι έχουν λύσει το πρόβλημα της ζωής του ή, τελοσπάντων, ένα από τα προβλήματα..Νόμιζα πως η επιθυμία αρκούσε για να τους οδηγήσει στην υλοποίηση του ονείρου τους..Νόμιζα πως είναι όλοι φτιαγμένοι για κάτι..Όλοι, εκτός από μενα!!Μεγαλώνοντας, άρχισα να ανακαλύπτω τον εαυτό μου, να αναγνωρίζω τα χαρίσματα και τις αδυναμίες μου, αλλά όλα αυτά ήταν εξαιρετικά συγκεχυμένα μέσα στο άκρως φορτωμένο με άγχη μυαλουδάκι μου...Δεν είχα δασκάλους-μέντορες που να ξυπνήσουν τις κλίσεις μου, δεν είχα γονείς κυνηγούς των βαθύτερων χαρισμάτων μου και από αυτοπεποίθηση ούτε σταγόνα..Άρχισα να καταλαβαίνω, εγκαίρως ευτυχώς, ποια ήταν τα μαθήματα με τα οποία τα κατάφερνα καλύτερα από τα άλλα και ξεκίνησα την προσπάθεια μου..Έτσι γενικά και αόριστα, με ανασφάλεια αρχικά και, έπειτα, με μια εσωτερική δύναμη, σχεδόν βεβαιότητα ότι κάνω το σωστό..Με οδηγό αυτήν τη δύναμη κατάφερα να περάσω στο Πανεπιστήμιο, σε μια σχολή που δεν με ξετρέλανε, αλλά με έπεισε να ασχοληθώ σοβαρά μαζί της..Ταυτόχρονα, έβγαιναν λόγω συγκυριών κυρίως, στην επιφάνεια "νέες αγάπες", οι ξένες γλώσσες, ο χορός, το θέατρο που μου έδιναν και μου δίνουν συγκίνηση μεγάλη.

    Ώσπου, τυχαία πάλι(ώρες είναι να αρχίζω να πιστεύω στην τύχη), ανακάλυψα ότι θέλω να γίνω δασκάλα, καθηγήτρια..Να δώσω όση γνώση μπορώ, όσες συμβουλές και αγάπη είμαι σε θέση να προσφέρω σ' εκείνους που θέλουν να τη δεχτούν..Και έγινα..Και νιώθω τυχερή γι' αυτό..

Οπότε, πριν απογοητευτείς, άνοιξε το μυαλό, τους ορίζοντες, τα αυτιά και τα μάτια σου και αφουγκράσου τον εαυτό σου..Κι αν στην αρχή δεν ακούς τίποτα ή δεν ακούς καθαρά, πειράζει; Δεν πειράζει...

Ελα μαζί μου, κάπου να πάμε χέρι με χέρι

    Διαχρονικό πρόβλημα στη χώρα μας το εκπαιδευτικό σύστημα. Μια "καραμέλα" για κάποιους, ένα ουσιαστικό και άλυτο ζήτημα στην πραγματικότητα. Με αφορμή τις διεκδικήσεις των εκπαιδευτικών και τον παραλογισμό των πανελληνίων, το θέμα έρχεται βίαια και ηχηρά στην επιφάνεια για ακόμη μια φορά και αυτό που σίγουρα και αποδεδειγμένα προκαλεί είναι διαφωνίες. Οι καθηγητές του Δημοσίου επιστρατεύονται για να πραγματοποιηθούν οι εξετάσεις πριν καν εκφράσουν την πρόθεση να απεργήσουν και πολύ αμφιβάλλω για το αν έχει ο κόσμος αντιληφθεί τι σημαίνει αυτό. Οι πραγματικοί λόγοι της απεργίας δεν φτάνουν ποτέ στα αυτιά του απλού κόσμου ο οποίος μένει με την εντύπωση ότι γίνεται πολύς λόγος για δύο επιπλέον ώρες δουλειάς. Από την άλλη, οι μαθητές με την αγωνία και το άγχος μιας ολόκληρης χρονιάς ανυπομονούν για το τέλος της και ανατριχιάζουν και μόνο στην ιδέα μιας αναβολής. Οι γονείς τους, ακόμη πιο ακραίοι σε πολλές περιπτώσεις, δεν ξέρουν σε ποιον να αποδώσουν ευθύνες. Στους καθηγητές που επέλεξαν αυτήν την ιδιαιτέρως κρίσιμη περίοδο για να εκφράσουν τα αιτήματά τους ή στην κυβέρνηση που με τις κινήσεις της τους ωθεί σε αυτήν την κατεύθυνση; Σε όλο αυτό το παραλήρημα, υπάρχουν και οι καθηγητές των φροντιστηρίων, τους οποίους εξακολουθούν να αγνοούν ακόμη και σήμερα εκείνοι του Δημοσίου. Έρχονται κι αυτοί σε επαφή με τους μαθητές, δουλεύοντας ώρες ατελείωτες για την καλύτερη δυνατή προετοιμασία τους ώστε να πετύχουν το στόχο τους. Και σε αυτούς δημιουργείται ένα αρνητικό κλίμα για τον δημόσιο τομέα που υπήρχε βέβαια πάντοτε, αλλά τώρα διογκώνεται. Αν όλοι κάναμε ένα βήμα πίσω; Αν βάζαμε λίγο νερό στο κρασί μας; Θα είχαν όλα αυτά αποτέλεσμα; Για να το μάθουμε θα πρέπει να κάνουμε το δύσκολο. Να σκεφτούμε, αποστασιοποιημένοι από την ιδιότητά μας, τη θέση μας, όχι από τον χαρακτήρα μας και τις αρχές μας.
   Αφού το πρόβλημα αναβολής των πανελληνίων ξεπεράστηκε, ήρθε εκείνο που δίχασε τους μαθητές αυτή τη φορά. Η συνήθης τακτική των δύσκολων έως αδιανόητων θεμάτων σε μαθήματα της τεχνολογικής και θετικής κατεύθυνσης επιβάρυνε την ψυχολογία των παιδιών αυτών των κατευθύνσεων και δημιούργησε προστριβές με τα παιδιά της θεωρητικής κατεύθυνσης τα οποία, κατά κανόνα αντιμετωπίζουν θέματα λιγότερο δύσκολα. Και όλα αυτά κατά τη διάρκεια των εξετάσεων. Με κούραση συσσωρευμένη, με αντοχές ελάχιστες και, τελικά με κακό κλίμα που δεν θα έπρεπε κι όμως επηρεάζει τους μαθητές δημιουργώντας στρατόπεδα. Η διαφωνία αυτή δεν έχει βάση, καθώς τα παιδιά δε στοχεύουν στις ίδιες σχολές ούτε τα μαθήματα τους μπορούν να συγκριθούν. Ωστόσο συνεχίζει να υπάρχει με δικαιολογημένα απογοητευμένους μαθητές που δεν βλέπουν να έχουν αποτέλεσμα οι κόποι τους και με άλλους που αναγκάζονται να απολογηθούν γιατί δεν τους ζόρισαν περισσότερο. Για ακόμη μια φορά δεν εστιάζουμε εκεί που πρέπει. Η ουσία είναι ότι όσοι αποφασίζουν για τις εξετάσεις έχουν πλήρη άγνοια της κατάστασης που επικρατεί στα σχολεία, του φόρτου των μαθητών και της εφηβείας με αποτέλεσμα να δοκιμάζουν τις αντοχές των μαθητών και να αφήνουν πολλούς έξω από τον χορό
Καλή υπομονή και κουράγιο για το υπόλοιπο και καλά αποτελέσματα σε όλους
Και ας μην ξεχνάμε ότι μια φαινομενική αποτυχία μπορεί να μας οδηγήσει σε δρόμους που πότε δε φανταστήκαμε, αλλά τελικά μπορεί να μας εκφράζουν.
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=YbUtY3w-qWI