Ασκήσεις θάρρους

Σχεδόν κάθε χρόνο, τέτοια εποχή νιώθω πως πρέπει να γράψω δυο-τρεις σκέψεις για τα παιδιά που δοκιμάζονται στις πανελλήνιες εξετάσεις. Λόγω ιδιότητας αλλά μάλλον και λόγω χαρακτήρα πιστεύω πως πρέπει να υπενθυμίσω σε όσους από κούραση ή υπερβολικό άγχος έχουν αποπροσανατολιστεί λίγο, κάποια βασικά πράγματα...1ον: Η εντατική προσπάθεια ενός ολόκληρου χρόνου δημιουργεί τις καταλληλότερες προϋποθέσεις για επιτυχία. Σκέψεις του τύπου "Νιώθω πως δε θυμάμαι τίποτα", "Δεν προλαβαίνω" και "Δεν θα γράψω", εκτός του ότι απαγορεύονται δια ροπάλου ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα, 2ον: Η σύγκριση με άλλους συμμαθητές μας μόνο κακό μπορεί να μας κάνει, καθώς ο καθένας έχει τους δικούς του ρυθμούς, το δικό του πρόγραμμα και τη δική του προσωπικότητα, 3ον: Διαβάζουμε οργανωμένα και όχι άτσαλα για να αποφύγουμε επιπρόσθετη κούραση, 4ον: Αν νιώθουμε πως δεν αποδίδουμε παίρνουμε μια ανάσα, είτε αυτό σημαίνει μισή ώρα ξεκούρασης, ταβανοθεραπείας, βόλτας με ποδήλατο ή χωρίς.Αλλά όταν λέμε μισή ώρα, εννοούμε ΜΙΣΗ ΩΡΑ, όχι υπερβολές, 5ον: Δεν υπολογίζουμε πόσο θα γράψουμε σε κάθε μάθημα γιατί μπορεί να βρεθούμε προ εκπλήξεως-ευχάριστης ή δυσάρεστης- και δεν έχει και καμιά απολύτως ουσία. Προσπαθούμε για το καλύτερο για να έχουμε έπειτα την πολυτέλεια να κάνουμε τις επιλογές μας με βάση τις επιθυμίες μας και όχι λόγω του βαθμού μας, και 6ον:Σκεφτόμαστε θετικά, ψύχραιμα και ρεαλιστικά..Ακούστε μας και εμάς..Κάτι ξέρουμε

ΘΑΝΑΣΗ ΠΑΡΕ Τ' ΟΠΛΟ ΣΟΥ...

Τίτλος μιας ακόμη ιδιαίτερης,βραβευμένης ταινίας με πρωταγωνιστή το Θανάση Βέγγο. Ελπίζω να μην τιτλοφορείται έτσι και η πικρή ιστορία της χώρας μας, από δω και πέρα. Μέσα σε μια γενικότερη αναταραχή, με οικονομικά προβλήματα να πλήττουν πια κάθε σπιτικό, ακούστηκαν κάποιες απόψεις για το πάντα επίκαιρο ζήτημα της εγκληματικότητας στην Ελλάδα και ιδιαιτέρως στην Αθήνα. Η ύπαρξη αυτού του προβλήματος δεν χωρά αμφισβήτηση. Οι απόψεις, ωστόσο, για την αντιμετώπισή του δεν περιορίζονται μόνο στις αφοριστικές ατάκες του τύπου: "Αν δεν ήταν οι μετανάστες στην Ελλάδα δε θα είχαμε προβλήματα", "Ας πάνε από κει που ήρθαν" και άλλα τέτοια δημοκρατικά..Επεκτείνονται και σε προτάσεις περί οπλοκατοχής και οπλοχρησίας ώστε να μπορεί κάποιος να αμυνθεί σε περίπτωση που κινδυνέψει η ζωή του από κάποιον διαρρήκτη, για παράδειγμα. Και έρχομαι να αντιπροτείνω: Οι πολεμικές τέχνες συνιστούν το βασικότερο μέσο αυτοάμυνας-Γιατί δεν διοργανώνει, λοιπόν, το κόμμα του πολιτικού που πρότεινε το όπλο ως την έσχατη λύση, δωρεάν μαθήματα καράτε στην πλατεία Συντάγματος υπό τους ήχους του μουσικού που τον υποστήριξε θερμότατα;Η' ας πούμε να μοιράζει δωρεάν σπρέι πιπεριού στους δρόμους;Για να μπορέσει κανείς να αποκτήσει άδεια κατοχής κυνηγετικού όπλου πρέπει, σε συνδυασμό με μια ντουζίνα δικαιολογητικά, να είναι ιατρικά τεκμηριωμένο πως δεν πάσχει από κανενός είδους ψυχική διαταραχή, για ευνόητους λόγους(!) Το αν απαγορεύεται να χρησιμοποιηθεί το όπλο αυτό από ένα παιδί λ.χ. της οικογένειας δεν διευκρινίζεται ούτε στα ψιλά γράμματα.Η έλλειψη της κατάλληλης εκπαίδευσης μπορεί να κάνει το όπλο που είναι φύσει επικίνδυνο να στραφεί σε οποιονδήποτε για οποιονδήποτε λόγο.Τα περιστατικά που έχουν συμβεί επανειλημμένα στην Αμερική και μάλιστα σε σχολεία, από παιδιά ηλικίας 12 έως 17 προκαλούν σοκ.

Η δεύτερη σκέψη για τους περισσότερους είναι "Μα πού βρήκαν τα όπλα;"Δε μπορώ να πιστέψω πως υπάρχει κάποιος που θέλει αυτό για την κοινωνία μας.. Αν μια κοινωνία που βράζει από θυμό και αγανάκτηση βρεθεί οπλισμένη, δε μπορώ να φανταστώ την εξέλιξη..

Πες όχι στον ρατσισμό γιατί:

1.μια μέρα των ημερών θα πέσεις αναπόφευκτα θύμα ρατσισμού ο ίδιος(σε κάποιο σημείο του πλανήτη ίσως κάποιος να βλέπει εσένα υποτιμητικά)
2.δε θέλεις να κρίνεσαι για την εμφάνισή σου,τον τρόπο ζωής σου,τις συνήθειές σου,τη γλώσσα σου άρα,αντίστοιχα,πρέπει να σεβαστείς και τα χαρακτηριστικά του άλλου(εκτός αν είσαι ο εκλεκτός ή ένα τέλειο πλάσμα,χωρίς ψεγάδια)
3.θα χάσεις την ευκαιρία να γνωρίσεις σπάνιους ανθρώπους από τους οποίους θα μπορούσες να πάρεις μαθήματα ζωής
4.η διαφορετικότητα κάνει τον κόσμο μας πολύχρωμο,γεμάτο ενδιαφέρον.Σε άλλη περίπτωση θα πλήτταμε θανάσιμα.
5.η ζωή δεν είναι ένα παιχνίδι επιβολής του "ισχυρού" έναντι του "αδύναμου"(αλήθεια ποιος είναι εκείνος που καθορίζει τι είσαι εσύ και τι οι άλλοι;), αλλά μια ευκαιρία που δίνεται σε όλους προκειμένου να διανύσουν το μονοπάτι που τους αντιστοιχεί.

Το νήμα

Η Βικτόρια Χίσλοπ έκανε και πάλι το θαύμα της. Το "Νήμα", το τελευταίο της βιβλίο πραγματεύεται την ιστορία ενός ζευγαριού που έζησε στη Θεσσαλονίκη και καλύπτει τη χρονική περίοδο ανάμεσα στη Μικρασιατική Καταστροφή έως και την μεταπολίτευση. Οι μνήμες μιας εποχής που έχουν φτάσει στα αυτιά μας είτε από διηγήσεις είτε από τα ιστορικά βιβλία, ντύνονται το μυθιστορηματικό μανδύα και μαζί με την εκφραστική δεινότητα που χαρακτηρίζει την συγγραφέα συνθέτουν ένα άκρως ενδιαφέρον κείμενο ακόμη και για όσους δε διαβάζουν συχνά.Χαίρομαι που είναι ένα best-seller που δικαιολογεί αυτόν τον χαρακτηρισμό, χωρίς γλυκαναλάτες συνταγές αγάπης άνευ ουσίας..Εγώ,πάντως περιμένω το επόμενο βιβλίο της...