Πάντοτε ήταν δύσκολη η διαδικασία της επιλογής επαγγέλματος. Σε παλιότερες εποχές δεν ήταν ακριβώς επιλογή των παιδιών, αλλά μάλλον αυτό που οι γονείς είτε άμεσα είτε εμμέσως πλην σαφώς «επέβαλαν» στα παιδιά τους. Η συνέχιση του επαγγέλματος των γονιών ήταν η φυσιολογική πορεία ενός νέου. Σαφώς, υπήρχαν και οι εξαιρέσεις : γονείς που ταλαιπωρούνταν με τη δουλειά που επέλεξαν απέτρεπαν τα παιδιά τους από αυτήν και ονειρεύονταν για εκείνα μια καλύτερη τύχη. Όλη αυτή η διαδικασία ωφέλησε κάποιους, τους έκανε ευτυχείς, ενώ κάποιους τους οδήγησε σε μονοπάτια που πολύ λίγο ανταποκρίνονταν σ’ αυτό για το οποίο ήταν φτιαγμένοι.
Σήμερα, με δεδομένες τις δυσκολίες στην εύρεση εργασίας, το πρόβλημα της σωστής επιλογής παρουσιάζεται για ακόμη μια φορά στο προσκήνιο. Όχι μόνο στις έρευνες και στα ρεπορτάζ της τηλεόρασης με την καραμέλα της ανεργίας να πιπιλίζεται από τους δημοσιογράφους, αλλά κυρίως στη σκέψη των παιδιών που καλούνται να αποφασίσουν σε μικρή ηλικία και δίχως εμπειρία ποιο θα είναι το μέλλον τους. Η αγωνία των μαθητών εστιάζεται κυρίως στην επαγγελματική τους αποκατάσταση. «Κι αν σπουδάσω, θα βρω δουλειά;». Το αν αυτή η δουλειά που εύχονται να βρουν θα τους αρέσει, είναι πραγματική πολυτέλεια. Η επιβίωση είναι σαφώς ο πρώτος στόχος, αλλά και η έφεση ή η επιμονή με σκληρή δουλειά δεν είναι εξίσου σημαντικά κριτήρια;
Παιδιά με σπάνιο ταλέντο που φαίνονται από ιδιαίτερα μικρή ηλικία αναγκάζονται να παραμερίσουν τις ικανότητές τους γιατί δυστυχώς δε θα τους αποφέρουν τα προς το ζην. Υπάρχουν, ωστόσο, κι εκείνα τα παιδιά που οι γονείς τους αγωνιούν για τις ικανότητές τους και μόλις δουν έστω και μια «χαραμάδα» ταλέντου, τους φουσκώνουν τα μυαλά και εκείνα, με τη στήριξη της οικογένειάς τους- τι πιο σημαντικό;- παίρνουν σβάρνα ριάλιτι και διαγωνισμούς ταλέντων για να διεκδικήσουν μια θέση στον ήλιο. Και χωρίς καμία ψυχολογική προετοιμασία για την απόρριψη που μπορεί να έρθει, βυθίζονται στη θλίψη ή κυνηγούν ακόμη πιο πεισματικά το όνειρο που ίσως να μην πραγματοποιηθεί ποτέ. Ακόμη, παιδιά με οικονομικό πρόβλημα επιλέγουν επαγγέλματα που κατά γενική ομολογία προσφέρουν μια στοιχειώδη οικονομική σταθερότητα. Λογικό. Αν όμως δεν έχουν το χαρακτήρα να ανταπεξέλθουν πώς μπορούν να γίνουν σωστοί αστυνομικοί, γιατροί, δάσκαλοι;
Το σίγουρο είναι πως όποιο επάγγελμα επιλέξει να κάνει κάποιος ή όποιο καταλήξει να ασκήσει τελικά, θα πρέπει να το αγαπήσει. Ή τουλάχιστον να προσπαθήσει να το κάνει. Η έλλειψη αγάπης ή η απουσία επιθυμίας για δουλειά είναι λογικό να οδηγήσουν σε κακούς επαγγελματίες. Κι αυτό δεν θα βλάψει μόνο αυτόν που το ασκεί , αλλά γενικότερα την κοινωνία, αφού αυτή δε θα λειτουργεί σωστά.
Αν δε μπορείς να κάνει το χόμπυ σου επάγγελμα, δεν πειράζει. Αν δεν ξέρεις τι θέλεις να κάνεις στη ζωή σου, χαλάρωσε. Ακολουθώντας το ένστικτό σου κάποια στιγμή θα το βρεις. Μέχρι τότε, ψάξε, δούλεψε και κυρίως μην απογοητεύεσαι. Όλοι είμαστε καλοί σε κάτι τελικά!
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=k9Itt02QOO0
