Το θέμα της οικονομικής κρίσης, ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό με τις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις, έχει αφυπνίσει και τους πλέον αδιάφορους. Ο καθένας για τον προσωπικό του λόγο και αφορμώμενος από τις ατομικές επιδιώξεις του, μπήκε σε βαθιά περισυλλογή σχετικά με το μέλλον που διαγράφεται ιδιαιτέρως ζοφερό. Όσοι τραβούσαν κουπί εδώ και πολλά χρόνια είδαν ακόμη μια δύσκολη περίοδο να ξεπροβάλλει. Όχι ότι δεν τους στοιχίζει, απλώς είναι μαθημένοι στα δύσκολα. Δεν είναι η πρώτη φορά που έρχονται αντιμέτωποι με την αδικία ούτε μένουν έκπληκτοι με τις δυσκολίες επιβίωσης. Η διαφορά είναι ότι τώρα ωθούνται στα άκρα.
Όσοι αδιαφορούσαν μέχρι τώρα ή ζούσαν άνετοι και βολεμένοι έπαθαν πανικό. Διότι η κορυφή έχει ωραία θέα, αλλά η πτώση μπορεί να έχει-όπως και είχε-δυσάρεστα αποτελέσματα. Όσοι χρόνια τώρα έκαναν λόγο για την αναξιοκρατία της χώρας και με την πρώτη ευκαιρία δικαιολογούσαν τους εαυτούς τους για τη χρήση θεμιτών και αθέμιτων μέσων για την βόλεψή τους, συντηρώντας το καθεστώς που κατηγορούσαν είδαν τη σιγουριά του δημοσίου να καταρρέει και την τσέπη τους να μπάζει και ξεστόμισαν ότι τώρα υπάρχει πρόβλημα. Το πρόβλημα προϋπήρχε αλλά όσο δεν τους αφορούσε προσωπικά δεν τους απασχολούσε. Συνεπώς, ο ατομικισμός κυριαρχούσε. Ακόμη και κάποιοι που ποτέ δεν θα λειτουργούσαν ωφελιμιστικά, αναγκάστηκαν(;)να το κάνουν καθώς "με το σταυρό στο χέρι" θα τους έτρωγε η μαρμάγκα!
Για να είμαι δίκαιη θα πρέπει να τονίσω ότι τα μέτρα που εφαρμόζονται ή πρόκειται να εφαρμοστούν είναι ιδιαιτέρως σκληρά και πλήττουν όλους ανεξαιρέτως αλλά σε διαφορετικό βαθμό και με διαφορετικό κόστος. Στη μία περίπτωση πρόκειται για ζήτημα επιβίωσης ενώ στην άλλη για "εκπτώσεις" στον τρόπο ζωής, δηλαδή λιγότερα αγαθά σε σχέση με παλαιότερα.
Το κίνητρο για το συγκεκριμένο άρθρο ήταν οι σκέψεις μου σχετικά με τον χειρισμό της κατάστασης από τους ίδιους τους πολίτες. Τον τελευταίο καιρό έχουν ακουστεί πολλές φωνές για τη δύναμη του συνόλου, ότι όλοι οι Έλληνες σαν μια γροθιά θα πρέπει να αντιδράσουμε σε όσα συμβαίνουν για εμάς, χωρίς εμάς. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν είναι δυνατόν να σκεφτούμε, τώρα που τα πράγματα είναι πιο ζόρικα από ποτέ-τουλάχιστον για τις νεότερες γενιές-σαν σύνολο και όχι ο καθένας ως μονάδα. Προσωπικά διατηρώ τις αμφιβολίες μου αλλά μακάρι να διαψευσθώ.
